ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)

Os estradenses Esquíos deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son moito máis actual.

Pero non é a voz a única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen dúbida os dous singles máis potentes do disco- que prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.

REM
Accelearte
(Warner, 2008)

Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)

DELUXE
Reconstrucción
(Virgin, 2008)

Reconstrucción é o quinto disco do coruñés Xoel López, que saíu á luz o pasado 18 de marzo, aproximadamente un ano despois do lanzamento de Fin de un Viaje Infinito, o seu anterior traballo. O álbum ofrécenos dez temas inéditos e cinco remesturas das cancións que foi publicando mes a mes en internet ao longo do 2007. A primeira edición desta Reconstrucción, limitada ás súas 5.000 primeiras copias, traerá a maiores un DVD que inclúe imaxes en directo do Piano Bar Sessions, os tres vídeos de Fin de un Viaje Infinito e parte do concerto (unha hora e media) que Xoel ofreceu o 24 de novembro de 2007 en La Riviera, acompañado de xente como Josele Santiago, Eva Amaral e Juan Aguirre de Amaral, Amaro Ferreiro, Eladio Santos ou Julián López do programa Muchachada Nui. No audio deste DVD inclúense quince temas máis, compostos por versións acústicas, maquetas, as tres “cancións do mes” non incluídas no CD e catro temas do directo en La Riviera (...)

 
NIÑO Y PISTOLA
Culebra
(Astro Discos, 2008)

Na historia da música galega contemporánea hai poucos referentes de bandas da terra que conseguiran un son tan xenuinamente británico coma Niño y Pistola. Teríamos que viaxar tres décadas atrás e lembrar a Queimada, os que no seu tempo foron chamados os Beatles galegos. A verdade é que a tarefa non é sinxela, porque acadar un son auténtico non é só a composición e o estilo, hai un factor fundamental ao que damos moita menos importancia da que ten no resultado final: a pronuncia. Noutros paises coma Portugal ou Suecia teñen ben claro que se escolles cantar nun idioma alleo coma é o ingles compre que o fagas coma se tiveras nascido en Oxford. non queda outra. Bandas coma X-wife ou Mando Diao poderían pasar por nativas das illas perfectamente, sen dúbida un factor decisivo na súa boa difusión internacional. É moi doado rir das míticas vesións de “In the ghetto” de El Príncipe Gitano ou “Acuarius” de Raphael e despois non ter nengún problema en montar un grupo e cantar en ingles de taxista de Benidorm (...)

O disco de Ataque Escampe explota precisamente ese matiz que vai máis alá da simple provocación, e que ao tempo segue a fuxir das verdades profundas. Podemos velo no tema que dá nome ao disco (“todos os traumas xa chos escoitei/pero ti es ben parvo tamén”), en Serafín, o anxo salvador que traerá o final feliz ás diatribas do país, e nos Tres cantos a Lenin, anaina de tintes amorosos que acaba fundindo a súa última frase (“a miseria da vida”) co himno soviético. Precisamente á nostalxia irónica da guerra fría e do esplendor socialista súmase a Akira Toriyama, máximo icono da xeración Songoku, para persistir no toque xeracional que xa viramos no traballo anterior (...)

 
QUANT
The Shagadelic Freakist Sessions
(ARP, 2008)

A primeira vez que escoitei a Quant foi en Radio 3, o tamén ferrolán Jesus Ordovás entrevistávaos no desaparecido Diario Pop co gallo da saída do seu EP "Share these Songshines". Lembro que cando soou “Girls, girls, girls” -ese single pop perfecto- pensei que só era cuestión de tempo que os fichara algunha das discográficas indies estatais “potentes”. O que descoñecía naquela altura era a ética de Quant, a súa visión da música coma un agasallo para os demais e a súa militancia de amor puro pola música máis alá do mercado (...)

 
ABRAHAM BOBA
Abraham Boba
(Limbo Starr, 2007)

Se fose vigués e tivese un grupo con aspiracións de ter repercusión estatal non o dubidaría nen un segundo, liscaría canto antes para Barcelona, a nova Meca da música viguesa. Brincadeiras aparte, algo máxico está acontecer por esas latitudes cos músicos de orixe olívica. Primeiro foron Cat People, despois Manos de Topo e agora Abraham Boba, un misterioso personaxe con pintas de Elvis Costello que ven namorando a calquera que cometa a imprudencia de escoitar o seu magnífico e homónimo disco de debut (...)

THE MARS VOLTA
The Bedlam in Goliath
(UMVD, 2008)

The Mars Volta é un deses grupos privilexiados que descoñecen a experiencia de enfrontarse a unha mala crítica, sempre envoltos nun misticismo algo artificial e cun aura de banda maldita, cicelada por sobredoses e accidentes mortais. Fundado polo tándem Omar Rodríguez-López (guitarras e produción) e Cedric Bixler-Zavala (letras e voz principal), o cuarteto complétase na actualidade con Isaiah Ikey Owens e Jeremy Ward (aos teclados e como enxeñeiro de son respectivamente). A súa música soe encadrarse dentro do rock progresivo, aderezado con pingas latinas e de jazz (...)

 
WE ALL HAVE HOOKS FOR HANDS
The Pretender
(Afternoon Records, 2007)

Eu tamén teño un amigo texano, concretamente de Austin, só que este non foi gobernador de nada, nin sequera presidente da súa comunidade de viciños; Brad, que así se chama, é un apaixonado da música que orbita ao redor do planeta indie-folk americano. It´s amazing! dixo do The Pretender, de We All Have Hooks for Hands, álbum que el mesmo me descubriu e definiu como a grande sensación do 2007. Así que, ben para corroborar ou rebater esta afirmación, decidinme a escoitar esta oitava marabilla procedente de Dakota do Sur (...)

THE BLOWS
Upskirts
(Pupilo Records, 2008)

Saias arriba!, Este é o disco do ano! Roi e Bruno coñecéronse en 2006 no concerto que os Franz Ferdinand ofreceron en Castrelos; tiñan gustos musicais comúns e moitas gañas de montar unha banda. Non é casual que ese fose precisamente a orixe de the Blows, pois dous anos despois aínda se escoita entre os cortes de Upskirts a voz de Alex Kapranos, a mesma que soaba aquela noite de xullo en Vigo. The Blows soan familiares, claro que si. Nas súas cancións están The Strokes, Franz Ferdinand, The Libertines, Interpol e !!!. Tamén parecen algo xa visto na súa estética. Pero no fondo Vigo non é tan distinta a Glasgow e Galiza ten moito que ver con Escocia. Daquela, que importa? Upskirts, o primeiro álbum de The Blows, soa fresco, alegre e potente, e aquí tamén temos dereito a bailar (...)

REM
Out of Time
(1991)
 

ADRIA PUNTI
Pepalallarga
(Picap, 1998)

Adrià Puntí reta compositiva e interpretativamente a Bunburys, Calamaros, e demais tipos que se nomeen rockeiros, máis ou menos coñecidos, que se lle queiran enfrontar; de feito Bunbury, nunha das súas mellores cancións, Sí, comparte autoría co gironí. O catalán é un avantaxado do denominado rock’n’cat, pronunciar o seu nome entre os músicos da súa terra causa reverencia malia que as veces resulte exasperante pola súa extravagancia, polos seus excesos, o caótico discurso ou a falta de profesionalidade nalgún dos seus directos. O poeta Pau Gener di del: «é capaz de todo, canta, escribe, compón como ninguén», e sentenza, «é o mellor de todos.» A escoita dos seus discos confirma estas palabras; separado da súa banda, Umpah-Pah, Adrìa Puntí leva gravados tres Pepalallarga (1998), L’hora del Pati (1999) e María (2002), que establecen unha especie de progresión, de sons máis eléctricos a instrumentacións máis acústicas. O que se mantén incuestionable en todos eles son os textos: irónicos, íntimos, amorosos, cómicos, de gran fondo poético —mágoa de non telos atopados por internet para comprender perfectamente as súas verbas escritas en català gironí (...)

MIGALA
Restos de un incendio
(Acuarela, 2002)

Editado en marzo de 2002, Restos de un incendio é, aínda que non o pareza pola súa magnífica unidade estrutural, unha compilación de dez cancións regravadas por Migala para seren dotadas dun son máis poderoso e de diferentes arranxos instrumentais. Pero o que nesas novas sesións de gravación se produciu foi un disco abraiante, denso, cadencioso e sideral; un bálsamo sonoro. Nel a voz funciona harmonicamente como unha pista máis de son que se mestura con tensas guitarras eléctricas, suaves melodías acústicas, harmónicas, percusións, acordeóns, teclados, programacións, e mesmo cun sample instrumental do Soy rebelde de Jeannette. As verbas, ademais, doces e emocionalmente líricas, acompañan á perfección as atmosferas creadas, agochando nalgún dos versos alusións ó Catro cuartetos de Eliot e ó Libro dos anxos de Rilke (...)

THE ENGLISH BEAT
I just can’t stop it
(1980)

Hai anos, un agudo Fermín Muguruza recriminaba ao pop estatal a súa dimisión da política emancipadora. Se a Movida madrileña non excedeu a condición superestrutural do trunfo posmoderno, a imposición neoliberal arribou neste territorio da man usufructuaria das siglas PSOE. A contrarrevolución gañou a guerra de posicións e, entrementres, unha esquerda desartellada –agás en Euskal Herria: Kortatu- pairaba como agardando o derrubamento dos réximes en Europa do Leste. O abismo que afasta Seguridad Social de The Specials era o que se abría entre a península Ibérica e os outros Ocidentes.

SUSO VAAMONDE
Nin rosmar un laído
(Fonomusic, 1977)

Que mellor ocasión para revisar este clásico absoluto da música galega que agora que se cumpren trinta anos da súa gravación no Teatro-Cine Veiga de Moaña, un tempo que nos dá a perpectiva suficiente como para valorar aínda máis este noso Live at Budokan patrio, dándose ademais a circuntancia de ser o primeiro disco galego gravado ao vivo tal coma se entenden hoxe en día, en concerto. Ademais é o único disco dos catro que editou nos 70s este mod metido a cantautor que está reeditado en CD polo que constitúe unha inmellorábel tarxeta de apresentacíon para as novas xeracións que descoñezan a súa obra.